#openup: ''Ik heb je zó niet gekend.''

Al heel jong had ik last van schaamte. Ik heb geen idee waar dat vandaan kwam, maar ik was ermee doordrongen. Ik durfde mijn arm nauwelijks te bewegen zonder me af te vragen of ik het wel goed deed. Daarnaast heb ik vrij veel meegemaakt in mijn leven: een emigratie naar Frankrijk, mijn moeder die mij en mijn broer daar achterliet bij onze vader die te veel dronk, een paar jaar op een internaat, seksueel geweld, en ook weer mijn terugkeer naar Nederland.

In 2016 koos ik ervoor om in behandeling te gaan. Ik worstelde ontzettend met mezelf en ik had geen flauw idee wat ik met mijn leven wilde. In therapie gaan, was de eerste grote stap die ik voor mezelf zette. Hiervoor deed ik eigenlijk altijd alles voor een ander. Deze behandeling werd echt mijn geheim, krampachtig hield ik het verborgen voor mijn omgeving. Bang dat het van me afgepakt zou worden. Bang dat ik erom veroordeeld zou worden.

Ondanks de therapie ging het steeds slechter met mij, misschien omdat de sloten van zoveel gebeurtenissen werden opengebroken. Ik werkte vaak tot wel 60 uur per week zodat ik niet na hoefde te denken en leefde op een paar restjes adrenaline. Ik werd suïcidaal en een opname op een gesloten afdeling volgde. Naar mijn moeder was ik inmiddels al wat opener geworden, maar nu moest ik het ineens vertellen aan de rest van mijn omgeving. Ik had geen keuze meer. Mijn vader en broer waren geschokt, ze wisten wel dat ik niet lekker in mijn vel zat, maar niet dat het zo erg was.

Inmiddels ben ik 25, jarenlang heb ik mijn psychische problemen verborgen gehouden, en daarmee ook mezelf. In de behandelkamer van de psycholoog ging ik open, voorzichtig, als een schelp die heel lang dicht had gezeten. Ik leerde te praten over wat er in mij omging. Ik leerde op te staan voor mezelf en voor mijn gevoelens. Ik was niet meer in staat om te werken en begon mijn levensverhaal op te schrijven. Open, ongecensureerd. Het was helend. Ik wist dat mijn moeder ook aan het schrijven was over de moeilijke periode van het weggaan uit Frankrijk en over onze ingewikkelde relatie. Ik stelde haar voor om samen een boek te schrijven. Een openheid die ik nooit van mezelf had verwacht. Maar ik had een missie: het taboe op psychische kwetsbaarheid doorbreken en bespreekbaar maken.

Ons boek is uitgegeven, maar nog belangrijker is dat het mij al zoveel heeft gebracht. Ik begon mezelf te laten zien en kreeg begrip voor mezelf waardoor ik zachter kon zijn. Mijn moeder was de eerste persoon die mijn verhaal las, er was zoveel dat ze niet wist, zoveel dat ik nooit had verteld. Wij kwamen daardoor veel dichter bij elkaar. Pas op het moment dat ik mijn moeders kant van het verhaal las, begreep ik waarom zij destijds de keuze had gemaakt om terug te keren naar Nederland. Zo ontstond onze tweede missie: anderen inspireren om begrip te krijgen voor de soms onmogelijke keuzes die mensen kunnen maken. 

Mijn opa van 92 gaf mij de mooiste en tegelijkertijd de meest confronterende reactie van allemaal: “Ik heb je zó niet gekend,” zei hij met tranen in zijn ogen. Toen pas besefte ik dat ik mijn omgeving niet in bescherming nam door ze niets te vertellen maar dat ik ze er juist pijn mee had gedaan. Op dat moment voelde het voor de eerste keer alsof ik een deel van de familie was. Alsof ook ik er toe doe…

Dankzij de openheid die ik tot nu toe had gecreëerd, kon ik een intensieve behandeling voor mijn PTSS aangaan. Nooit had ik dat gekund als ik niet mijn verhaal geschreven had. Het gaf mij de kracht en de motivatie om er volledig voor te gaan. Hierdoor kon ik afscheid nemen van mijn PTSS.

Nog steeds vind ik het moeilijk om open te zijn, om mezelf echt te laten zien, gewoon zoals ik ben. Vooral op mijn werk, wat zullen ze wel niet van mij vinden als ze mij echt zouden kennen? Ik ben nog steeds in behandeling, maar ik weet nu ook dat juist openheid zorgt voor een hechtere band, een gezonde relatie en begrip. 

Nu kan iedereen mijn verhaal lezen en soms vliegt dat mij aan. Angst voor de oordelen en het onbegrip is groot. Ik laat zoveel kwetsbaarheid zien en dat is doodeng. En toch is de drang om openheid te creëren, om taboes te doorbreken en om mensen te laten zien dat het ook anders kan, groter dan de angst. Het is de drijfveer die mij de weg wijst en die mij houvast geeft.

Eva Schenk

Connect App

Eva Schenk maakt gebruik van de Connect app.

Meld je direct aan om contact op te nemen
Meer ervaringsverhalen