Het eetstoornis monster

Het eetstoornis monster, mijn eetstoornis monster. Ik heb er een compleet beeld bij gevisualiseerd. Ik heb een eetstoornis monster in mijn hoofd gehad. Groot, lelijk en erg dominant aanwezig. Ik leefde onder een strak regime van het monster. Ik moest zijn bevelen opvolgen, anders dreigde er iets ergs te gebeuren. Aankomen, er niet bij horen, afgewezen worden, mensen die mij als een vreetzak en een dik varken zouden zien als ik niet luisterde. Hij heeft mij van alles wijsgemaakt en ik geloofde het. Luisteren was het beste wat ik kon doen. Luisteren, en zo een weg inslaan naar een beter leven. Een leven waarin ik wel gezien en gewenst zou worden, waarin ik vrienden zou hebben, waarin ik erbij zou horen en mij niet meer eenzaam zou voelen. Zo, we zijn meteen bij de kern van mijn probleem aangekomen. Ik beschrijf het monster voor jullie. Om jullie een inkijkje te geven in wat er destijds in mijn hoofd gebeurde.

Mijn eetstoornis monster woonde op het strand. Het was voor mij eigenlijk een vrij stilstaand plaatje. Het enige wat er te zien was waren twee palmbomen met daartussen een hangmat, een tafeltje met een cocktailglas erop, strand en de zee op de achtergrond. Daar lag hij, in die hangmat. Het monster had een vierkant hoofd en lijf, donkerbruin, met dunne, streepachtige benen en armen. Een beetje zoals Spongebob, alhoewel ik dat nooit een leuk programma heb gevonden, dus ik betwijfel of het monster is ontstaan met hem als voorbeeld. Maar goed, het werkte ongeveer zo. Als ik goed luisterde naar het monster dan was hij rustig. Ik zag hem dan in zijn hangmat liggen met een cocktail naast hem waar hij via een rietje uit dronk. Hij slurpte het drinken na binnen, ik hoor het gewoon. Zo erg was hij aanwezig. Als ik iets deed wat niet helemaal binnen zijn plaatje paste, dan begon het met opkijken. Mocht ik nog een stapje verder tegen zijn principes ingaan, dan zwaaide hij zijn benen over de hangmat en ging hij rechtop zitten. Ik voelde de dreiging groeien. Mocht ik nog verder gaan dan kwam hij dreigend overeind. Eigenlijk best beangstigend. Ik kan zeggen dat de druk dan zo groot is dat ik altijd wel toegaf aan de eetstoornis. Maar meestal gaf ik al toe bij de fase van het opkijken.

Als ik er nu op terugkijk dan verbaas ik mij erover hoe sterk zo’n stem kan zijn. Hoe je eigen brein je zo dwangmatig kan laten handelen. In mijn anorexia perioden kon ik mijzelf uithongeren. Ik at heel erg weinig en ik ging maar door. Werken, fietsen, sporten, alles om calorieën te verbranden en om af te vallen. Ik viel dan ook is een razend tempo af, en ervaarde de ongemakken die daarbij horen. Ik kon niet meer lekker zitten of liggen, maar voelde constant de druk van mijn botten op mijn huid of door mijn huid tegen de stoelleuning aan. Ik denk dat mede door de ongemakken ik nooit een ondergewicht heb gehad. Nee, mijn eetstoornis sloeg altijd om naar boulimia. Vooral heel veel eetbuien om ze daarna te compenseren door bewegen. Heel veel bewegen. Ik heb uren gefietst, uren gesport in de sportschool, uren gewandeld en hardgelopen. Vooral niet teveel stilzitten, zoveel mogelijk bezig zijn. Door spierpijn en andere pijn heen, dwars door de vermoeidheid, ik moest door. Ik kon gewoon niet stoppen. Nog steeds sta ik verbaast over de prestaties (alhoewel dat niet helemaal het juiste woord is) die ik destijds heb geleverd. Daarnaast sloeg ik maaltijden over, moest alles wat in mijn gewone eetpatroon had uitsluitend gezond zijn (en zo min mogelijk calorieën) en probeerde ik ook perioden te vasten. Alles om maar niet aan te komen, met altijd die achterliggende wens om af te vallen.

Tot op de dag van vandaag kamp ik met boulimia en een grote wens om af te vallen. Ik vind mijzelf lelijk, dik, groot en daardoor erg aanwezig in de ruimte. Ik heb nog een hoge mate van zelfhaat. Toch is het eetstoornis monster zo goed als verdwenen. Of in elk geval op vakantie op een eiland ver weg. Een grote terugval ik nog altijd mogelijk, maar voor nu blijft het bij kleine terugvallen in mijn herstel. Ik hoop ooit een gezonde relatie met eten te hebben, dit is mijn grootste wens. Daarnaast hoop ik dat ik mijn lichaam kan gaan accepteren zoals het is en dat ik van mijzelf kan gaan houden. Ook al klinkt het nu nog als een vies woord. Niet opgeven, stappen blijven zetten. En hopen op goede hulp. Want ik kom er alleen niet uit, het is te complex.

Ergens is het altijd goed geweest om de eetstoornis als iets externs te zien. Als iets wat ook weer weg kan gaan. Natuurlijk kwam dit alles vanuit mijn eigen brein, dat besef ik heel goed. En mijn brein gaat nooit weg, ik kan hooguit anders leren denken en anders leren handelen. Maar toch heeft mij dit geholpen bij mijn herstel. Vooral om hoop te houden dat het beter kan worden. Net als in het ‘echte leven’ komen er mensen en verdwijnen er weer mensen uit het leven. En ook al gaat dit om een monster, ook deze kan verdwijnen. En dan hopelijke naar een ver, heel erg ver en onbewoond eiland waar hij niemand meer tot last kan zijn.

Connect App

Iris22 maakt gebruik van de Connect app.

Meld je direct aan om contact op te nemen
Meer ervaringsverhalen